Í fyrsta sinn sem ég áttaði mig á því að kerfið var bilað
Of lengi hefur atvinnuleit virkað í eina átt. Fyrirtæki auglýsa stöður, umsækjendur sækja um, og oftast berst ekkert svar. Ég upplifði þetta fyrir nokkrum árum þegar ég leitaði að iðnnámi: gremjuna yfir umsóknum sem standa ósvaraðar vikum saman, tilfinninguna um að verða ósýnilegur, týndur í bunka af ferilskrám, og þreytuna við að reyna aftur og aftur án þess að neitt hreyfðist.
Ég byggði tólið sem ég hafði ekki
Eftir vikur af þessu, með kvíðann yfir því að fá enga stöðu og raunverulegan ótta við að þurfa að hætta í náminu, ákvað ég að hætta að bíða. Ég byggði tól til að hafa beint samband við fyrirtækin sem ég hafði áhuga á, án þess að bíða eftir að þau auglýstu stöðu. Á örfáum dögum hafði ég fengið svör, viðtöl og iðnnám.
Ég lít á Sponta sem tengslanetið fyrir þau sem eiga ekkert net.
Það sem ég áttaði mig á þennan dag
Þessi stund breytti öllu. Ég áttaði mig á því að vandamálið var ekki vinnumarkaðurinn, heldur hvernig maður kemst inn á hann. Óumbeðin umsókn, þegar hún er vel gerð, jafnar valdahlutfallið milli fyrirtækjanna og þeirra sem eru í leit.
Hvers vegna Sponta er til í dag
Þess vegna bjó ég til Sponta: svo að hver og einn geti skapað sér sín eigin tækifæri. Ekkert tengslanet þarf lengur, engan kunningsskap. Þú miðar á fyrirtækin sem henta þér, sendir þeim umsókn þína og tekur aftur stjórnina. Í dag nota þúsundir manna Sponta til að vera ekki lengur háð kerfi sem gaf þeim engin tækifæri. Hlutverk okkar er einfalt: að enginn neyðist til að þola vinnumarkaðinn.
